Op 10 december j.l. ben ik door de ALV van het CDA provincie Utrecht gekozen tot voorzitter. Ik ben  20 Jaar gelukkig getrouwd, 21 jaar woonachtig in Utrecht en 50 jaar Rooms Katholiek. In het dagelijks leven ben ik co-entrepreneur binnen het bedrijf ThinkThrough: ik werk samen met mensen die technische ideeën willen omzetten in een product en een bedrijf.

 Ik wil mij inzetten voor het CDA als provinciaal voorzitter door mensen bij elkaar te brengen die de warmte van de uitgangspunten van het CDA herkennen en willen uitdragen. Het zijn de leden die de vertaling van deze uitgangspunten en de nieuwe ideeën maken tot een herkenbare politieke boodschap. Dat is de verFrissing van Utrecht!

Lees meer over mijn achtergrond, mijn ervaring, mijn motivatie en mijn ambities voor de provinciale afdeling op deze site.  Een reactie op de verFrissing van Utrecht? Graag! Op iedere pagina kunt u reageren. Uw steunbetuiging kunt u achterlaten in het gastenboek. Maar nu eerst mijn blog…

CDA 2.0: Aan de slag!

De ledenvergadering heeft zich uitgesproken: we gaan voor de verFrissing van Utrecht! Maar allereerst veel dank en respect voor Wim Groeneweg, die de afgelopen vier jaar de voorzittershamer met wijsheid heeft gehanteerd. Het is niet gemakkelijk geweest om de voorman te zijn in een zo moeilijke periode van het CDA. Hij heeft zelf het initiatief genomen om de procedure voor het voorzitterschap open te gooien. Dat hij een nieuwe termijn geen vanzelfsprekendheid maakte maar op deze wijze voorlegde aan de ledenvergadering dwingt respect af. Wim is op en top CDA-er en ik hoop van harte dat zijn betrokkenheid bij het CDA in de toekomst in stand kan blijven en ik ga graag met hem in gesprek om te kijken in welke vorm. Bedankt Wim!

En nu aan de slag. We staan aan de vooravond van wat iemand beschreef als “CDA 2.0″. Op 21 januari wordt op het CDA congres een start gemaakt van essentiële discussies over de verwoording van onze uitgangspunten, onze politieke strategie en de inrichting van onze eigen vereniging. Deze commissies mogen dan misschien klaar zijn met hun werk, voor de leden van het CDA begint het pas. Want met het werk moeten wij aan de slag. We zullen onderling moeten bespreken of wat zij bedacht hebben ons de waarde geeft die we zoeken. Of het ons het zelfvertrouwen geeft om het CDA weer sterk te maken. Of het ons de verfrissing geeft om er weer tegen aan te durven gaan.

Na mijn verkiezing kreeg ik direct heel veel invitaties voor bezoeken aan afdelingen. Ik ben daar blij mee en zal ze zo mogelijk allemaal aannemen. Ik hoop dat de afdelingen mijn eigen geheugen willen verfrissen door ze nog eens te emailen, want ik kon het in de vaart niet allemaal onthouden. Wat mij betreft staat de discussie over “CDA 2.0″ hoog op de agenda voor de ALV’s, naast de agendapunten die de afdelingen zelf aandragen. We gaan er mee aan de slag!

Een sprekend Appèl

Het evangelisch appèl roept op tot kritiek, op mens en samenleving, die de criticus in eigen vlees snijdt. Het strookt niet met “onze belangen”. Het beroep op de grondslag van het CDA verschaft ons geen rust, maar verscherpt onze waakzaamheid.

Dit heb ik niet zelf bedacht, dit komt uit het onvolprezen rapport “Grondslag en Politiek Handelen” dat is vastgesteld bij de oprichting van het CDA. Het CDA is een levende tweestrijd, een blijvend dilemma. Het debat sterkt ons. We zullen ons keer op keer de vraag moeten stellen of we het wel goed doen. De christen-democratie gaat niet uit van belangen, het gaat uit van de samenleving. Wij kiezen voor het geven van ruimte aan mensen die hun eigen verantwoordelijkheid nemen en wij kiezen voor  zorg voor mensen die daartoe niet de gelegenheid hebben. Wij kiezen voor mensen en hun wereld. Mensen en wereld veranderen, en dat is exact wat wij ook moeten doen.

Continue vragen stellen en kritiek hebben is niet gemakkelijk. Het is duidelijk geworden dat het omgekeerde (geen vragen stellen) leidt tot gebrek aan herkenbaarheid, gebrek aan vertrouwen van de samenleving. Door vragen te stellen en in het eigen vlees te snijden stellen we ons kwetsbaar op. Politiek is niet voor bange mensen, citeerde ik eerder Ruud Lubbers. We hebben laten zien dat we het debat waardig kunnen voeren. Nooit kreeg het CDA er in recente tijden zoveel leden bij als bij het congres in Arnhem vorig jaar. Iedereen herinnert zich nog wel de uitspraak van Hannie van Leeuwen: “ik ben tegen samenwerking met de PVV, maar ik zal het CDA trouw blijven”. Zij had ook het rapport “Grondslag en Politiek Handelen”, want: “wie het goede wil moet met het kwade om kunnen gaan”. Ik ben er van overtuigd dat discussie ons sterker zal maken. We zullen leren onze ideeën te toetsen en we krijgen de gelegenheid ze beter te maken door andere visies er bij te betrekken. Compromissen maken is goed: het is een verrijking van verschillende ideeën en ervaringen bij elkaar.

De opdracht die het CDA zichzelf heeft meegegeven is niet meer zo levend als onze stichters bedoeld hebben. Daarom wil ik hard aan de slag met alle leden van het CDA. De afgelopen weken heb ik veel gesprekken gevoerd en ik weet nu dat onze leden graag aan de slag willen om het CDA beter te maken. Daarom wil ik aan de slag om het CDA te verFrissen, want het CDA is de moeite waard!

Met een knipoog van Sint voor het CDA…

Madrid, 5 december 2011

Sint leeft heel erg mee
Met het CDA, maar is niet tevree.
Deze partij heeft toch meer in z’n mars
Van al die problemen begrijpt Sint geen snars.
Met zoveel leden bij elkaar
Zet je toch alles op haar en snaar
Om al die mensen weer te laten bouwen
Aan die partij waar we zo van hou-en.
Lieve mensen, het is niet goed gegaan
We zaten in de verkeerde waan
Dat eenheid van boven af moest komen
En dat over moeilijke onderwerpen bomen
Door en voor leden problemen zou geven
Zodat het kabinet dan niet verder zou kunnen leven.

Dankzij de cie van Leon Frissen
Hebben we ons ervan kunnen vergewissen
Dat we van het verleden kunnen leren
En dat we ons niet aan dezelfde steen hoeven te bezeren.
Laten we de boel verFrissen
Zodat we niemands mening hoeven missen
En dat we gezamenlijk werken
Om het CDA weer te versterken.

Politiek is niet voor bange mensen

29 november 2011

“Ben je niet bang om naast een zittende voorzitter kandidaat te zijn?” vragen veel mensen mij. Waarom zou ik? Ik respecteer Wim en ik heb een ambitie die zich onderscheidt van zijn benadering. Het gaat niet goed met het CDA en we moeten snel aan de slag om het CDA te gaan verFrissen. Het rapport van de commissie Frissen heeft aangetoond dat een aantal processen in het CDA gebroken zijn. Ik denk dat de leden van het CDA in staat zijn om dit weer heel te maken. Nu ontbreekt het vaak aan lef om op te komen voor de idealen van het CDA. We zijn angstig om voor onze mening uit te komen. Onze oude ambities om vorm te geven aan Gerechtigheid, Gespreide Verantwoordelijkheid, Solidariteit en Rentmeesterschap blijven verborgen.

Het wordt tijd dat we weer de moed tonen om ons grote verhaal te vertellen. We verfrissen de woorden van het verhaal van de uitgangspunten, maar we vallen niet van ons geloof af. We kiezen de thema’s die een fris antwoord geven op de vragen van deze tijd, gedreven door onze kernbegrippen. Dan is het ook logisch dat we onze organisatie verFrissen met de kracht van de discussie van onze leden met de samenleving waar we allen deel van uit maken. Daar is moed voor nodig, want nu zitten we in de hoek waar de klappen vallen.

De boodschap van het CDA is nooit gemakkelijk geweest. Het is eenvoudig om te geloven in de almachtige wijsheid van de overheid, of de onvervreemdbare vrijheid van het individu zonder grenzen. “Het CDA staat radicaal in het midden” zeggen sommigen dan. Maar is dat niet een vreselijke tegenspraak? Het CDA kiest meer het niet meer zo populaire midden, want extreem zijn is gemakkelijk. Dan roep je gewoon in 140 karakters dat je wilt behouden wat de samenleving niet meer kan betalen en wilt afschaffen wat ons welvaart oplevert en je ontduikt de inhoudelijke discussie. Echte politici zoeken de discussie op en kiezen voor het midden omdat ze dan bruggen kunnen slaan. Het CDA appelleert aan de redelijkheid van mensen en de noodzaak om tot samenwerking te komen. En echte politici durven dus die confrontatie met de extremen aan. En daarom is politiek dus niet voor bange mensen. Wie doet er mee?